©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.

نسخ ( - اللؤلؤ والمرجان فيما اتفق عليه الشيخان المؤلف : محمد فؤاد بن عبد الباقي بن صالح بن محمد Əl-Lulu Vəl Mərcan


نسخ

(

الماء من الماء

)

ووجوب الغسل بالتقاء الختانين


(Su Sudandır) Hədisinin Nəsx Olunması Və İki Sünnət Olunmuşun Birləşməsi Zamanı Qüslun Vacib Olması


عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ، عَنِ النَّبِىِّ  قَالَ: «إِذَا جَلَسَ بَيْنَ شُعَبِهَا الأَرْبَعِ ثُمَّ جَهَدَهَا، فَقَدْ وَجَبَ الْغَسْلُ».
199. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “(Kişi) qadının dörd əzası arasında oturub onunla cinsi əlaqəyə girərsə, (hər ikisinə) qüsl etmək vacib olar.” (Buxari 291, Muslim 348, 525, 809)

نسخ الوضوء مما مست النار


Odda Bişən Şeylərə Görə Dəstəmazın Alınmasının Nəsx Olunması


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكَلَ كَتِفَ شَاةٍ ثُمَّ صَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ
200. İbn Abbas  demişdir: “Peyğəmbər  (bişmiş) qoyu­nun kürəyindən yemiş, sonra dəstəmaz almadan namaz qılmışdır”. (Buxari 207, Muslim 354, 531, 817)
عَنْ عَمْرِو بْنِ أُمَيَّةَ الضَّمْرِىِّ ، أَنَّهُ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ  يَحْتَزُّ مِنْ كَتِفِ شَاةٍ، فَدُعِىَ إِلَى الصَّلاَةِ فَأَلْقَى السِّكِّينَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ.
201. Amr İbn Ümeyyə əd-Damri  rəvayət edir ki, o, Peyğəmbərin  (bişmiş) qoyunun kürəyindən kəsib (yediyini) görmüşdür. O vaxt Peyğəmbər  namaza çağırıldıqda əlindəki bıçağı yerə atıb, dəstəmaz almadan namaz qılmışdır. (Buxari 208, 5408, 5422, 5462, Muslim 355, 534, 820)
عَنْ مَيْمُونَةَ ا، أَنَّ النَّبِىَّ  أَكَلَ عِنْدَهَا كَتِفًا، ثُمَّ صَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ.
202. Meymunə  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  onun evində (qoyunun) kü­rəyindən yedikdən sonra dəstəmaz almadan namaz qıldı. (Buxari 210, Muslim 356, 535, 821)
عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ  شَرِبَ لَبَنًا، فَمَضْمَضَ وَقَالَ: «إِنَّ لَهُ دَسَمًا».
203. İbn Abbas  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  süd içdikdən sonra ağzını yaxa­ladı və: “Bu, yağlıdır” dedi. (Buxari 211, 5609, Muslim 358, 537, 824)

الدليل على أن من تيقن الطهارة ثم شك في الحدث فله أن يصلي بطهارته


Təharətin Yəqinliyini Bildikdən Sonra Onun Pozulmasına Şəkk Edərsə Həmən Təharətlə Namaz Qılmağın Icazəli Olmasının Dəlili


عَنْ عَبْدِ الله بْنِ زَيْدٍ الأَنْصَرِيِّ ، أَنَّهُ شَكَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ  الرَّجُلُ الَّذِى يُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَجِدُ الشَّىْءَ فِى الصَّلاَةِ. فَقَالَ: «لاَ يَنْفَتِلْ – أَوْ لاَ يَنْصَرِفْ – حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا».
204. Abdullah İbn Zeyd əl-Ənsari  rəvayət edir ki, bir nəfər namaz əsnasında özündən sanki yel çıxdığını hiss etdiyini Peyğəmbərə  xəbər verdikdə Peyğəmbər  buyurdu: “Bir səs eşitməyincə və ya bir iy duymayınca namazdan çıxmasın!” (Buxari 137, 177, 2056, Muslim 361, 540, 830, 831)

طهارة جلود الميتة بالدباغ


Ölü Heyvanın Dərisinin Aşılandıqdan Sonra Təmiz Olması


عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ  قَالَ: وَجَدَ النَّبِىُّ  شَاةً مَيِّتَةً أُعْطِيَتْهَا مَوْلاَةٌ لِمَيْمُونَةَ مِنَ الصَّدَقَةِ، قَالَ النَّبِىُّ : «هَلاَّ انْتَفَعْتُمْ بِجِلْدِهَا». قَالُوا إِنَّهَا مَيْتَةٌ. قَالَ: «إِنَّمَا حَرُمَ أَكْلُهَا».
205. İbn Abbas  demişdir: “Peyğəmbər  Meymunənin  kənizinə sədə­qə olaraq verilmiş qoyunun öldüyünü görüb dedi: “Nə üçün bu qoyunun dərisini (aşılayıb ondan) istifadə etmirsiniz?” Onlar: “Axı o, murdar olub!” dedilər. Peyğəmbər: “Murdar olmuş heyvanın yalnız yeyilməsi haram edilmişdir.” (Buxari 1492, 5531, Muslim 363, 542, 832, 833)

التيمم


Təyəmmüm Babı


عَنْ عَائِشَةَ ، زَوْجِ النَّبِيِّ  قَالَتْ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ  فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ، أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ، انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي، فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ  عَلَى الْتِمَاسِهِ، وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِى بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، فَقَالُوا: أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ؟ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ  وَالنَّاسِ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ. فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ، وَرَسُولُ اللَّهِ  وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ، فَقَالَ: حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ  وَالنَّاسَ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ، وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ. فَقَالَتْ عَائِشَةُ: فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ، وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، وَجَعَلَ يَطْعُنُنِي بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي، فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ  عَلَى فَخِذِي، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ  حِينَ أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا. فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ: مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ، قَالَتْ: فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ، فَأَصَبْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ.
206. Peyğəmbərin  zövcəsi Aişə  rəvayət edir ki, biz Peyğəmbərlə  birlikdə səfərə çıxdıq. Nəhayət, Beyda və ya Zətul Ceyş deyilən yerə çatdıqda boyunbağım qırılıb yerə düşdü. Peyğəmbər  dayanıb onu axtarmağa başladı. Onun ya­nında olanlar da dayanmağa məcbur oldular. Ətrafda su olmadığından əshabələrdən bəziləri Əbu Bəkr əs-Siddiqin  yanına gəlib dedilər: “Aişənin nə etdiyini görürsənmi? Allahın elçisi və bu qədər camaat ona görə dayanıb. Onlarda olan su ehtiyatı qurtarıb, özləri də su olmayan yerdə dayanıblar.” Əbu Bəkr  (mənim yanıma) gəldi. Bu vaxt Peyğəmbər  başını dizimin üstünə qoyub yatmışdı. Əbu Bəkr: “Allahın elçisini və bu qədər camaatı su olmayan bir yerdə, həm də su ehtiyatları olmadığı halda saxlamısan?” Sonra o, barmağı ilə böyrümdən vura-vura məni bir az da tənbeh etdi. Bu vaxt Peyğəmbərin  başı dizimin üstündə olduğuna görə mən tərpən­mədim. Peyğəmbər  ayıldıqda (paklanıb namaz qılmaq üçün) su tapmadı. (Elə bu səbəbdən də) Uca Allah təyəmmüm ayəsini nazil etdi və onlar da təyəmmüm etdilər. Useyd İbn Xudeyr  dedi: “Ey Əbu Bəkrin ailəsi! Bu sizin ilk bərəkətiniz deyildir.” (Aişə) dedi: “Sonra üstündə oturduğum dəvəni qaldırdıq və boyunbağını onun altından tapdıq.” (Buxari 334, 3672, 4607, Muslim 367, 550, 842)
عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ قَالَ : كُنْتُ جَالِسًا مَعَ عَبْدِ اللهِ وَأَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ فَقَالَ لَهُ أَبُو مُوسَى لَوْ أَنَّ رَجُلاً أَجْنَبَ فَلَمْ يَجِدِ الْمَاءَ شَهْرًا أَمَا كَانَ يَتَيَمَّمُ وَيُصَلِّي فَكَيْفَ تَصْنَعُونَ بِهَذِهِ الآيَةِ فِي سُورَةِ الْمَائِدَةِ {فَلَمْ تَجِدُوا مَاءً فَتَيَمَّمُوا صَعِيدًا طَيِّبًا} فَقَالَ عَبْدُ اللهِ لَوْ رُخِّصَ لَهُمْ فِي هَذَا لأَوْشَكُوا إِذَا بَرَدَ عَلَيْهِمُ الْمَاءُ أَنْ يَتَيَمَّمُوا الصَّعِيدَ قُلْتُ وَإِنَّمَا كَرِهْتُمْ هَذَا لِذَا قَالَ نَعَمْ فَقَالَ أَبُو مُوسَى أَلَمْ تَسْمَعْ قَوْلَ عَمَّارٍ لِعُمَرَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَاجَةٍ فَأَجْنَبْتُ فَلَمْ أَجِدِ الْمَاءَ فَتَمَرَّغْتُ فِي الصَّعِيدِ كَمَا تَمَرَّغُ الدَّابَّةُ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ أَنْ تَصْنَعَ هَكَذَا فَضَرَبَ بِكَفِّهِ ضَرْبَةً عَلَى الأَرْضِ ثُمَّ نَفَضَهَا ثُمَّ مَسَحَ بِهَا ظَهْرَ كَفِّهِ بِشِمَالِهِ ، أَوْ ظَهْرَ شِمَالِهِ بِكَفِّهِ ثُمَّ مَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ فَقَالَ عَبْدُ اللهِ أَفَلَمْ تَرَ عُمَرَ لَمْ يَقْنَعْ بِقَوْلِ عَمَّارٍ.
207. Şəqiq demişdir: “(Bir dəfə) mən Abdullah (İbn Məsud) və Əbu Musa əl-Əşariy  ilə birlikdə oturmuşdum. Əbu Musa (Abdullahdan): “De görək, əgər adam cunub olsa və bir ay su tapa bilməsə, təyəmmüm etməyəcək və namazı necə qılmalıdır?”– deyə soruşdu. Əbu Musa: “Bəs onda “əl-Maidə” surəsindəki bu:

“Su tapmasanız, tə­miz torpaqla təyəmmüm edin”. (əl-Maidə 6).

ayəsini (nə edək) necə izah edərsən?”. Abdullah: “Əgər insanlara bu ayəyə əsasən rüsxət veri­lərsə, onlar suyun soyuq olduğunu gördükdə, onu qoyub torpaqla təyəm­müm etməyə başlayacaqlar”. Aməş, Şəqiqdən: “Siz təyəmmümü su soyuq olduğu üçünmü pis qarşıladız?”. O: “Bəli” dedi. Əbu Musa, Abdullaha dedi: “Məgər sən Əmmarın  Ömərə  dediyi bu sözünü eşitməmisənmi? (O demişdir ki,) Peyğəmbər  məni bir iş dalınca göndərmişdi. (Səfər əsnasında) mən cunub oldum və su tapa bilmədim. Bu səbəbdən də mən, heyvanın ağnadığı kimi, yerdə o üzə-bu üzə çevrilib bədənimi torpağa sürtməyə başladım. Sonra Peyğəmbərin  yanına gəldim və bunu ona danışdım. Peyğəmbər: “Sadəcə iki əlinlə belə etməyin sənə kifayət edərdi” dedi, sonra əllərini bir kərə yerə vurdu və əlini silkələdi, sonra da sol əlinin ovcu ilə sağ əlinin üstünü (sürtərək), sağ əlinin ovcu ilə sol əlinin üst tərəfinə və üzünə məsh etdi”. Abdullah (ona etirazını bildirib) dedi: “Məgər sən Ömərin, Əmmarın bu sözü ilə razılaşmadığını görmədinmi?!” (Buxari 347, Muslim 368, 542, 844)
عَنْ عَمَّارُ بْنُ يَاسِرٍ  أَنَّهُ قَالَ لِعُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ : أَمَا تَذْكُرُ أَنَّا كُنَّا فِى سَفَرٍ أَنَا وَأَنْتَ، فَأَمَّا أَنْتَ فَلَمْ تُصَلِّ، وَأَمَّا أَنَا فَتَمَعَّكْتُ فَصَلَّيْتُ، فَذَكَرْتُ لِلنَّبِىِّ  فَقَالَ النَّبِىُّ  «إِنَّمَا كَانَ يَكْفِيكَ هَكَذَا» فَضَرَبَ النَّبِىُّ  بِكَفَّيْهِ الأَرْضَ، وَنَفَخَ فِيهِمَا ثُمَّ مَسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ وَكَفَّيْهِ.
208. Əmmar İbn Yasir  Ömər İbn Xəttaba  dedi: “Yadındadırmı? İkimiz səfərdə idik. Sən namaz qılmadın. Mən isə yerə uzanıb o üz-bu üzə çevrilərək bədənimi torpağa sürtdüm, sonra da namazımı qıldım. Mən bunu Peyğəmbərə  xəbər verdikdə o: “Sənə belə etmək kifayət edərdi” deyib əllərini yerə vurdu, sonra əllərinin içinə üfürdü, sonra da ovuclarını üzünə və biləyə qədər (əllərinə) sürtdü. (Buxari 338, Muslim 368, 553, 846)
عَنْ أَبِى جُهَيْمِ بْنِ الْحَارِثِ الأَنْصَارِىِّ ، قَالَ: أَقْبَلَ النَّبِىُّ  مِنْ نَحْوِ بِئْرِ جَمَلٍ، فَلَقِيَهُ رَجُلٌ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ، فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ النَّبِىُّ  حَتَّى أَقْبَلَ عَلَى الْجِدَارِ، فَمَسَحَ بِوَجْهِهِ وَيَدَيْهِ، ثُمَّ رَدَّ عَلَيْهِ السَّلاَمَ.
209. Əbu Cuheym İbn Haris əl-Ənsari  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  Bir-Cəməldən (Mədinə yaxınlığında yer) gələrkən qarşısına çıxan bir nəfər ona salam verdi, lakin Peyğəmbər  onun salamını almadı. Nəhayət, divara yaxınlaşdı, (əllərini divara vurub) üzünə və əllərinə sürtdükdən sonra o kimsənin salamını aldı. (Buxari 337, Muslim 369, 544, 848)

الدليل على أن المسلم لا ينجس


Müsəlmanın Nəcis Olmamasının Dəlili


حديث أَبِي هُرَيْرَةَ  ، قَالَ: لَقِيَنِي رَسُولُ اللهِ  وَأَنَا جُنُبٌ فأَخَذَ بِيَدِي، فَمَشَيْتُ مَعَهُ حَتَّى قَعَدَ، فَانْسَلَلْتُ مِنْهُ وَأَتَيْتُ الرَّحْلَ فَاغْتَسَلْتُ، ثُمَّ جِئْتُ وَهُوَ قَاعِدٌ؛ فَقَالَ: أَيْنَ كُنْتَ يَا أَبَا هِرٍّ فَقُلْتُ لَهُ، فَقَالَ: سُبْحَانَ اللهِ يَا أَبَا هِرٍّ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لاَ يَنْجُسُ
210. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, bir gün o, cənabətli olduğu halda Mədi­nənin küçələrindən birində Peyğəmbərlə  rastlaşdı. Peyğəmbərdən  aralanıb getdi, sonra da qüsl alıb geri qayıtdı. Peyğəmbər: “Harada idin, ey Əbu Hureyra?” deyə soruşdu. (Əbu Hureyra): “Cənabətli idim. Odur ki, təmiz olmadığım halda sənin yanında oturmaq istəmədim” deyə cavab verdi. Peyğəmbər: “Subhanəllah! Mömin murdar olmaz” dedi. (Buxari 283, 285, Muslim 824, 850)

ما يقول إِذا أراد دخول الخلاء


Ayaq Yoluna Daxil Olduqda Nə Deyilir


عَنْ أَنَسٍ  قَالََ: كَانَ النَّبِىُّ  إِذَا دَخَلَ الْخَلاَءَ قَالَ: «اللَّهُمَّ إِنِّى أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْخُبُثِ وَالْخَبَائِثِ».
211. Ənəs  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  ayaqyoluna girərkən belə deyərdi: “

Allahummə Inni Əuzu Bikə Minəl-Xubsi Vəl-Xəbais -

Allahım, pislikdən və pis əməllərdən (erkək və dişi cinlərdən) Sənə sığınıram!”. (Buxari 142, 6322, Muslim 375, 563, 857)

الدليل على أن نوم الجالس لا ينقض الوُضوء


Oturaraq Yatanın Dəstəmazının Pozulmamasına Dəlil


عَنْ أَنَسٍ  قَالَ: أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ وَالنَّبِىُّ  يُنَاجِى رَجُلاً فِى جَانِبِ الْمَسْجِدِ، فَمَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ حَتَّى نَامَ الْقَوْمُ.
212. Ənəs  demişdir: “(Bir dəfə) namaza iqamə verildi, Peyğəmbər  isə hələ də məscidin bir tərəfində kiminləsə gizli söhbət edirdi. O, namaz qılmaq üçün ayağa qalxanda (əshabələrdən) bəziləri artıq yuxulamışdı.” (Buxari 642, Muslim 376, 564, 859)








كتاب الصلاة



Namaz Kitabı







بدء الأذان


Azanın Başlanması


عَنْ ابْنَ عُمَرَ  كَانَ يَقُولُ: كَانَ الْمُسْلِمُونَ حِينَ قَدِمُوا الْمَدِينَةَ يَجْتَمِعُونَ فَيَتَحَيَّنُونَ الصَّلاَةَ، لَيْسَ يُنَادَى لَهَا، فَتَكَلَّمُوا يَوْمًا فِى ذَلِكَ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ اتَّخِذُوا نَاقُوسًا مِثْلَ نَاقُوسِ النَّصَارَى. وَقَالَ بَعْضُهُمْ بَلْ بُوقًا مِثْلَ قَرْنِ الْيَهُودِ. فَقَالَ عُمَرُ أَوَلاَ تَبْعَثُونَ رَجُلاً يُنَادِى بِالصَّلاَةِ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ : «يَا بِلاَلُ قُمْ فَنَادِ بِالصَّلاَةِ».
213. İbn Ömər  rəvayət edir ki, müsəlmanlar Mədinəyə hicrət etdikdən sonra (əvvəl-əvvəl) namaz vaxtını təqribi hesablayıb bir yerə toplaşardılar. Çünki o vaxt heç kəs (camaatı) namaza çağırmırdı. Bir gün müsəlmanlar bu haqda söhbət açdılar və onların bəzisi dedi: “Xristianlar kimi zəng çalın.” Bəziləri də: “Yox, yəhudilər kimi buynu­zabənzər bir alətdən istifadə edin” dedi. Ömər: “Bəlkə bir adam təyin edəsiniz (camaatı) namaza çağırsın?”. Peyğəmbər: “Ey Bilal, qalx, (camaatı) namaza çağır!” (Buxari 604, Muslim 377, 568, 863)

الأمر بشفع الأذان وإِيتار الإقامة


Azanın İki-İki İqamənin Tək Olmasının Əmr Edilməsi


حديث أَنَسٍ، قَالَ: ذَكَرُوا النَّارَ وَالنَّاقُوسَ، فَذَكَرُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى، فَأُمِرَ بِلاَلٌ أَنْ يَشْفَعَ الأَذَانَ وَأَنْ يُوتِرَ الإِقَامَةَ
214. Ənəs  rəvayət edir ki: “Atəş qalamağı və zınqırov çalmağı zikr etdilər, Yəhudi və Xristianları da zikr etdilər. Bilala  Aznın sözlərini cüt sayda İqamənin sözlərini tək sayda söyləməyi əmr olundu”. (Buxari 603, 3457, Muslim 864, 867, 378/2)

القول مثل قول المؤذن لمن سمعه ثم يصلي على النبي  ثم يسأل له الوسيلة


Müəzzinin Sözlərinin Eşidənə Onu Təkrarlaması Sonra Peyğəmbərə  Salavat Gətirməsi Və Onun Üçün Vəsilə İstəməsi


عَنْ أَبِى سَعِيدٍ الْخُدْرِىِّ ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ  قَالَ: «إِذَا سَمِعْتُمُ النِّدَاءَ فَقُولُوا مِثْلَ ما يَقُولُ الْمُؤَذِّنُ».
215. Əbu Səid əl-Xudri  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Azanı eşidəndə müəzzinin dediklərini təkrar edin”. (Buxari 611, Muslim 383, 574, 874)

فضل الأذان وهرب الشيطان عند سماعه


Azanın Fəziləti Və Şeytanın Onu Eşitdikdə Qaçması


عَنْ أَبِى هُرَيْرَةَ ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ  قَالَ: «إِذَا نُودِىَ لِلصَّلاَةِ أَدْبَرَ الشَّيْطَانُ وَلَهُ ضُرَاطٌ حَتَّى لاَ يَسْمَعَ التَّأْذِينَ، فَإِذَا قَضَى النِّدَاءَ أَقْبَلَ، حَتَّى إِذَا ثُوِّبَ بِالصَّلاَةِ أَدْبَرَ، حَتَّى إِذَا قَضَى التَّثْوِيبَ أَقْبَلَ حَتَّى يَخْطُرَ بَيْنَ الْمَرْءِ وَنَفْسِهِ، يَقُولُ اذْكُرْ كَذَا، اذْكُرْ كَذَا لِمَا لَمْ يَكُنْ يَذْكُرُ، حَتَّى يَظَلَّ الرَّجُلُ لاَ يَدْرِى كَمْ صَلَّى».
216. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “Namaz üçün azan veriləndə şeytan bərkdən yel buraxaraq qaçır ki, bu çağırışı eşitməsin, azan qurtardıqda isə geri qayıdır. İqamə veriləndə yenə dönüb qaçır, iqamə bitdikdə isə geri qayıdır və nəhayət, insanla onun qəlbi arasında dayanıb ona: “Filan şeyi və filan şeyi yadına sal” deyərək (namazı qurtarana qədər) onun yadına düşmədiyi şeyləri ona təlqin edir. Axırda o adam neçə (rükət) qıldığını (yadına sala) bilmir”. (Buxari 608, Muslim 389, 585, 885)

استحباب رفع اليدين حذو المنكبين مع تكبيرة الإحرام والركوع وفي الرفع من الركوع وأنه لا يفعله إِذا رفع من السجود


Ehram Təkbirində, Rukuda Və Rukudan Qalxdıqda Əlləri Çiyinlərə Qədər Qaldırmağın Müstəhəb Olması, Səcdədən Qalxdıqda İsə Bunun Edilməməsi


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ  إِذَا قَامَ فِي الصَّلاَةِ رَفَعَ يدَيْهِ حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ، وَكَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ حِينَ يُكبِّرُ لِلرُّكُوعِ، وَيَفْعَلُ ذَلِكَ إِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، وَيَقُولُ: سَمِعَ اللهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، وَلاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ
217. Abdullah İbn Ömər  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  belə edərkən gördüm: “Namaza durduğu zaman əllərini çiyinlərinə qədər qaldırardı (Yəni, Təkbirdə). Bu əməli həmçinin Rukuya getdikdə və Rukudan qalxdıqda da edər və

Səmiallahu Limən Həmidəh –

deyərdi. Lakin Səcdədə belə etməzdi (əllərini qaldırmazdı)”. (Buxari 736, Muslim 390, 587, 888)
حديث مَالِكِ بْنِ الْحُوَيْرِثِ عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، أَنَّهُ رَأَىَ مَالِكَ بْنَ الْحُوَيْرِثِ إِذَا صَلَّى كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ، وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ رَفَعَ يَدَيْهِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ رَفَعَ يَدَيْهِ، وَحَدَّثَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ  صَنَعَ هكَذَا
218. Əbu Kiləbə rəvayət edir ki, Məlik İbn Huveyrisin namaz qıldığını gördüm. Təkbir gətirdi və əllərini qaldırdı. Ruku etmək istədiyi zaman (Təkbir üçün) əllərini qaldırdı. Rukudan başını qaldırdıqda əllərini də qaldırdı. O, Peyğəmbərin  belə etdiyini söylədi”. (Buxari 737, Muslim 391, 588, 890)

إِثبات التكبير في كل خفض ورفع في الصلاة إِلا رفعه من الركوع فيقول فيه

:

سمع الله لمن حمده


Hər Əyilib Qalxdıqda Təkbirin İsbati, İstisna Olaraq Rukudan Qalxdıqda İsə Yalnız Səmiallahu Limən Həmidəh – Deyilməsi


حديث أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ كَانَ يُصَلِّي بِهِمْ فَيُكَبِّرُ كلَّمَا خَفَضَ وَرَفَعَ، فَإِذَا انْصَرَفَ قَالَ: إِنِّي لأَشْبَهُكُمْ صَلاَةً بِرَسُولِ الله 
219. İbn Şihab, Əbi Sələmədən rəvayət edir ki, Əbu Hureyrə  onlara namaz qıldırdıqda hər əyilib durduqda Təkbir gətirərdi. Namazı bitirdikdən sonra: “İçinizdə namazı Rəsulullahın namazına ən çox bənzəyən mənəm” dedi. (Buxari 785, Muslim 392, 590, 893)
حديث أَبي هُرَيْرَةَ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللهِ  إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ، ثُمَّ يَقُولُ: سَمِعَ الله لِمَنْ حَمِدَهُ حِينَ يَرْفَعُ صُلْبَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ: رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَهْوِي، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَسْجُدُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ؛ ثُمَّ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي الصَّلاَةِ كُلِّهَا حَتَّى يَقْضِيَهَا؛ وَيُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ مِنَ الثِّنْتَيْنِ بَعْدَ الْجُلُوسِ
220. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  namaza durarkən “

Allahu Əkbər

” deyərdi. Habelə, rükuya gedərkən də “

Allahu Əkbər

” deyərdi. Rüku­dan qalxıb belini dikəldərkən

“Səmi Allahu limən həmidəh”

deyər, qalxıb dikəldikdən sonra isə

“Rabbənə ləkəl həmd”

deyərdi. Sonra başını qaldırdıqda “

Allahu Əkbər

” deyərdi. Sonra səcdə etdikdə “

Allahu Əkbər

” deyərdi, səcdədən başını qaldırdıqda “

Allahu Əkbər

” deyərdi. Sonra namazın sonuna qədər bütün namazlarında belə edərdi. İkinci rükəti bitirib oturduqdan sonra ayağa qalxmaq istədikdə “

Allahu Əkbər

” deyəb qalxrdı”. (Buxari 789, Muslim 392, 591, 894)
حديث عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنِ عَنْ مُطَرِّفِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: صَلَّيْتُ خَلْفَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، أَنَا وَعِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ، فَكَانَ إِذَا سَجَدَ كَبَّرَ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ كَبَّرَ، وَإِذَا نَهَضَ مِنَ الرَكْعَتَيْنِ كَبَّرَ؛ فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ أَخَذَ بِيَدِي عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ فَقَالَ: لَقَدْ ذَكَّرَنِي هذَا صَلاَةَ مُحَمَّدٍ  أَوْ قَالَ: لَقَدْ صَلَّى بِنَا صَلاَةَ مُحَمَّدٍ 
221. İmran İbn Huseyn, Mutarrif İbn Abdullahdan rəvayət edir ki, Əli İbn Abu Talibin  arxasında namaz qıldım. Mən və İmran İbn Huseyn, O səcdə edərkən, səcdədən başını qaldırarkən və ikinci rükətdən qalxarkən “

Allahu Əkbər

” deyərdi. Namazı bitirdikdən sonra İmran İbn Huseyn  əlimdən tutdu və: “Bu kimsə mənə Peyğəmbərin namaz qılmasını xatırlatdı və ya bizə Muhəmmədin  namazını qıldırdı” dedi. (Buxari 786, Muslim 393, 594, 899)

وجوب قراءة الفاتحة في كل ركعة وأنه إِذا لم يحسن الفاتحة ولا أمكنه تعلمها، قرأ ما تيسر له من غيرها


Hər Rükətdə Fatihənin Oxunmasının Vacib Olması Və Əgər Fatihəni Gözəl Şəkildə Oxumağı Bacarmasa Və Öyrənmək İmkanı Olmasa Ona Asant Gələnin Oxunması


عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ  قَالَ: «لاَ صَلاَةَ لِمَنْ لَمْ يَقْرَأْ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ».
222. Ubadə İbn Samit  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  buyurdu: “əl-Fatihəni oxu­mayanın namazı yoxdur!” (Buxari 756, Muslim 594, 394,900)
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ  قَالَ: فِى كُلِّ صَلاَةٍ يُقْرَأُ، فَمَا أَسْمَعَنَا رَسُولُ اللَّهِ  أَسْمَعْنَاكُمْ، وَمَا أَخْفَى عَنَّا أَخْفَيْنَا عَنْكُمْ، وَإِنْ لَمْ تَزِدْ عَلَى أُمِّ الْقُرْآنِ أَجْزَأَتْ، وَإِنْ زِدْتَ فَهُوَ خَيْرٌ.
223. Əbu Hureyra  demişdir: “Hər namazda (Quran) oxumaq lazımdır. Peyğəmbər  (namazda Quran oxuduqda) nəyi bizə səslə oxumuşdursa, biz də onu sizə səslə oxuyuruq və nəyi bizə səssiz oxumuşdursa, biz də onu si­zə səssiz oxuyuruq. (Namazda) ancaq “əl-Fatihə” surəsini oxusan, bu kifayət edər, əgər əlavə etsən, bu daha yaxşı olar.” (Buxari 772, Muslim 394, 600, 909)
حديث أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ الْمَسْجِدَ؛ فَدَخَلَ رَجُلٌ فَصَلَّى، ثُمَّ جَاءَ فَسَلَّمَ عَلَى النَبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَرَدَّ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْهِ السَّلاَمَ؛ فَقَالَ: ارْجِعْ فَصَلِّ فَإِنَّكَ لَمْ تُصَلِّ فَصَلَّى، ثُمَّ جَاءَ فَسَلَّمَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ؛ فَقَالَ: ارْجِعْ فَصَلِّ فَإِنَّكَ لَمْ تُصَلِّ ثَلاَثًا فَقَالَ: وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُحْسِنُ غَيْرَهُ، فَعَلِّمْنِي قَالَ: إِذَا قُمْتَ إِلَى الصَّلاَةِ فكَبِّرْ ثُمَّ اقْرَأْ مَا تَيَسَّرَ مَعَكَ مِنَ الْقُرْآنِ، ثُمَّ ارْكَعْ حَتَّى تَطْمَئِنَّ رَاكِعًا، ثُمَّ ارْفَعْ حَتَّى تَعْتَدِلَ قَائِمًا، ثُمَّ اسْجُدْ حَتَّى تَطْمَئِنَّ سَاجِدًا، ثُمَّ ارْفَعْ حَتَّى تَطْمَئِنَّ جَالِسًا، ثُمَّ اسْجُدْ حَتَّى تَطْمَئنَّ سَاجِدًا، ثُمَّ افْعَلْ ذَلِكَ فِي صَلاَتِكَ كُلِّهَا
224. Əbu Hureyra  rəvayət edir ki, Peyğəmbər  məscidə daxil olduqda, bir nəfər də daxil oldu və namaza durdu. (Namazı bitirdikdən) sonr Peyğəmbərin  yanına gələrək ona salam verdi. Peyğəmbər  onun salamını qaytardıqdan sonra buyurdu: “Qayıd namazını qıl! Çünki sən namaz qılmadın”. O, kimsə namazı yenidən qıldıqdan sonra Peyğəmbərin  yanına gələrək ona salam verdi. Peyğəmbər  onun salamını qaytardıqdan sonra buyurdu: “Qayıd namazını qıl! Çünki sən namaz qılmadın”. Bu hal üç dəfə təkrarlandı. Sonra o, kimsə dedi: “Səni Haqq ilə göndərən Allaha and olsun ki, mən bundan başqasını bacarmıram. Məni öyrət”. Peyğəmbər: “Namaza durduğun zaman Təkbir gətir, sonra Qurandan sənə asant olanı oxu! Sonra ruku et və rukuda rahat olana qədər dur, sonra (rukudan) başını qaldır və bütün əzalar öz yerini tutana qədər dur, sonra səcdə et və səcdədə rahat olana qədər dur, sonra (səcdədən qalxaraq iki səcdə arasında) rahat olana qədər dur, sonra səcdə et və rahat olana qədər dur, sonra namazın bütün rükətlərində belə et”. (Buxari 793, 6251, 6667, Muslim 397, 602, 911)

حجة من قال لا يجهر بالبسملة


Bismilləhin Səslə Deyilməməsini Söyləyənlərin Dəlili


عَنْ أَنَسٍ ، أَنَّ النَّبِىَّ  وَأَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ  كَانُوا يَفْتَتِحُونَ الصَّلاَةَ بِـ «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ»
225. Ənəs  demişdir: “Peyğəmbər , Əbu Bəkr və Ömər  namazı

“Əlhəmdulillahi Rabbil Aləmin”

kəlməsi ilə başlayardılar. (Buxari 743, Muslim 606, 918)

التشهد في الصلاة


Namazda Təşəhhüd


حديث عَبْدِ اللهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ: كُنَّا إِذَا صَلَّيْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قُلْنَا السَّلاَمُ عَلَى اللهِ قَبْلَ عِبَادِهِ، السَّلاَمُ عَلَى جِبْرِيلَ، السَّلاَمُ عَلَى مِيكَائِيلَ، السَّلاَمُ عَلَى فُلاَنٍ؛ فَلَمَّا انْصَرَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ، فَقَالَ: إِنَّ اللهَ هَوَ السَّلاَمُ، فَإِذَا جَلَسَ أَحَدُكُمْ فِي الصَّلاَةِ فَلْيَقُلِ التَّحِيَّاتُ للهِ وَالصَّلَوَاتُ وَالطَّيِّبَاتُ، السَّلاَمُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ، السَّلاَمُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللهِ الصَّالِحِينَ؛ فَإِنَّهُ إِذَا قَالَ ذَلِكَ أَصَابَ كُلَّ عَبْدٍ صَالِحٍ في السَّمَاءِ والأَرْضِ؛ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلهَ إِلاَّ اللهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، ثُمَّ يَتَخَيَّرُ بَعْدُ مِنَ الْكَلاَم مَا شَاءَ
226. Abdullah İbn Məsud  rəvayət edir ki, biz Peyğəmbər  ilə bərabər namaz qılarkən: “Qullarından öncə Allaha salam olsun, Cəbrailə və Mikailə salam olsun, filankəsə salam olsun” deyərdik. (Bir dəfə) Peyğəmbər  namazı bitirdikdən sonra bizə tərəf üzünü döndərib buyurdu: “Həqiqətən, Salam Allahın Özüdür. Qoy sizlərdən biri namazda təşəhüddə oturduqda belə desin: “

Ət-Təhiyyətu Lilləhi, Vəs-Səlavatu Vət-Tay­yibat, Əs-Səlamu Aleykə Əyyuhən-Nəbiyyu Və Rahmətullahi Və Bərəkatuhu, Əs-Səlamu Aleynə Və Alə Ibadillahis-Salihin -

Salam­lar, dualar və gözəl şeylər Allaha məxsusdur. Ey Peyğəmbər, sənə salam olsun, Allahın mərhəməti və Onun bərəkəti (yetişsin)! Bizə və Allahın əməlisaleh qullarına salam olsun!” Əgər siz bu sözləri desəniz, bunlar Allahın göylərdə və yerdə olan hər bir əməlisaleh quluna yetişər. (Sonra desin:) “Mən şahidlik edirəm ki, Allahdan başqa ibadətə layiq məbud yoxdur və şahidlik edirəm ki, Muhəmməd Onun qulu və elçisidir. Sonra istədiyi xeyirli sözləri söyləyə bilər (Yəni, dua etmək)” (Buxari 831, 6230, Muslim 402, 609, 924)
?


-----elnsnl-kmil-7.html

-----evropejskaya-2.html

-----fat-12---bismillair.html

-----hli-snn-vl-cmaat-2.html

-----ile--blbl-gzler-glsn.html