1 2 3 4 5

------ Foxe, Foxe’s Christian Martyrs, ss. 27-35. Kutsal Kitapların Çoğalışı ve Dağıtılışı

səhifə4/5
tarix07.04.2018
ölçüsü0.59 Mb.

------

Foxe, Foxe’s Christian Martyrs, ss. 27-35.

Kutsal Kitapların Çoğalışı ve Dağıtılışı

M.S. 100 yıllarında Mesih inancı,

Güney Mezopotamya

’ya ulaştı. 3. yüzyıla gelindiğinde orada güçlü bir Mesih topluluğu kurulmuştu.

Arabistan

’da da Mesih inanlıları vardı.

Fars

’ta,

İran

körfezindeki adalarda,

Tebriz

’de,

Azerbeycan

’da,

Tahran

’da,

Nişapur

’da ve

Horasan

’da Mesih toplulukları vardı. Yeni Ahit kitaplarının bugünkü biçimiyle yasallığı Milat’tan sonraki ilk dört yüzyıl içinde;

Filistin, Suriye, Kıbrıs, Anadolu, İtalya,

ve

Kuzey Afrika

’da benimsenmişti.

Kitabın (Tevrât ve İncîl) değiştirilmesi için işbirliği edilmiş olması imkânsızdır. Çünkü gerek Mesih inancı, gerekse Yahudilik o zamanlar Doğu’da da Batı’da da (

Şam

diyarı,

Anadolu

,

Mısır

,

Habeşistan

ve

Avrupa

) yaygındı.

Kitap özellikle İncîl, nüfuz ettiği her kavmin, milletin diline çevrilmişti.

Arapça, Ermenice, Habeşçe, Latince

ve

Kıptîçe

dilinde tercümeler bunlardan yalnızca birkaçıdır. Günümüzde de yine farklı mezhepler olmasına karşın, kullanılan İncîl aynıdır. (İslâmiyet’te bu aynı durumu görebiliriz.) Bir kitap değiştirebilmek için, bütün kiliseler arasında bir oy birliği gerekecekti, ama biliyoruz ki, kiliseler arasında bu değişik mezhepler hiçbir zaman bir tek idare merkezinin kontrolünde değillerdi. Bu farklılıkların sebebi İncil’in değiştirilmesinden değil, yorum ve uygulama farklılıkarından kaynaklanmakta idi.

İznik Konseyi’nde ne Oldu?

Türkiye’de yaygın olan uydurma bir hikâyeye göre, M.S. 325’te toplanan

İznik Konseyinde

papazlar bir yığın İncîl’den dördünü seçip diğerlerini yok etmişlerdir. Tarih ilmini iyi bilenler bilirler ki; Tarihte cereyan ettiği söylenen bir hadiseyi doğrulamanın tek yolu o hadisenin görgü şahitlerinin yazılarını incelemek ve değerlendirmektir.

Tarih ilmi bundan ibarettir. İznik konseyi ile ilgili bilinen tarihi kaynaklar, sadece o konseye katılan ve orada konuşmaları kaydeden

Evstatyus, Atanasyus

ve

Eusebyus

’un eserleridir. Bu belgeler (1) konsey başkanı olan Antakyalı Evstatyus’un bir eseri; (2) Atanasyus’un İznik Konseyinin Kararları adlı eseridir ve M.S. 350 ile 354 yılları arasında yazılmıştır ayrıca 369 yılında Atanasyus’un Kuzey Afrikalı dini liderlere yazdığı bir mektup; ve (3) Sezariyeli Eusebyus’un 325 yılında yazdığı bir mektuptan oluşmaktadır. Bunlardan başka hiçbir kaynak yoktur.

Tarihsel kaynaklara göre İznik Konseyine katılanlar sadece İsâ Mesih’in Tanrılığını tartışmak için toplanmışlardır. Konsil, İmparator

Konstantin

tarafından toplanmıştır. Konstantin’in bu davetine 2.048 patrik ve piskopos uyarak konsile katıldı. Mevcut eski belgelere göre M.S. 325 yılında, 20 Mayıs’ta başlayan oturumlar 25 Temmuz’a kadar sürdü. Bazılarının yanlış olarak düşündüklerinin aksine, İznik Konseyi’nde İncîl metni tartışılmadı.

İznik Konseyi’nde ne Oldu?


Atanasyus

ve

Aryus

, karşıt tezleri savunmak için aynı İncîl metnini kullandılar. Konseye katılanlar arasında İncîl metni ya da içeriği konusunda her hangi bir ihtilafın olduğu kesinlikle kaydedilmemiştir.

Uzun tartışmalardan sonra, konsey,

İsa Mesih

’in Tanrı’yla aynı öze sahip olduğu görüşünü benimsedi. Konseyin sonunda, İsâ Mesih’in Tanrı olduğu ortak bir bildirgeyle kabul edilmiştir. M.S. 325’te İznik’teki konseyde hazırlanan ve bugünkü Mesih İnanlıların mezheplerinin hemen hemen hepsince kabul edilen inanç bildirgesi şöyledir:


“Her şeye gücü yeten, görülen ve görülmeyen, bütün şeylerin Yaradanı olan bir tek Baba Allah’a inanıyoruz; Bir tek Rab İsâ Mesih’e inanıyoruz: Allah’ın Oğlu, Baba’dan doğan biricik Oğul, yani Baba’nın öz varlığından oluşan Allah’tan Allah, Nurdan Nur, gerçek Allah’tan gelen gerçek Allah, yaratılmış değil, doğurulmuş, Baba’nın aynı öz varlığına sahip olan, Kendi aracılığıyla gökteki ve yerdeki her sey yapılmış, biz insanlar için ve kurtuluşumuz için gökten inmiş, insan bedeni almış ve insanlar arasında yaşamış, sıkıntı çekmiş ve üçüncü günde ölümden dirilmiş, göğe yükselmiş, dirilerle ölüleri yargılamaya gelecek olan O’dur; Ve Kutsal Ruh’a da inanıyoruz.”

------------

Çev. Yakub Yazman, İznik Konseyin’de Ne Oldu? ss. 3-22.

Diğer Kilise Konsillerinde ne Oldu?


Laodikya Konseyi

M.S. 363


Bu konsil İncil’in bütün 27 tane kitabını hakiki olarak kabul etmiştir, Vahiy kitabı hariç. Ancak ondan sonraki üç evrensel konsillerde Vahiy kitabı da kabul edilmiştir.

1. İstanbul Konseyi

M.S. 381


İkinci Evrensel Konsey, M.S. 381 yılında

Constantinople

’da (yani şimdiki İstanbul’da) toplandı. 186 dinî önderin katıldığı bu konsey,

Makedonyus

ve

Sabelliyus

’a karşı gelerek Kutsal Ruh’un Tanrılığını vurguladı.

Şam Konseyi

M.S. 382


İncîl’in en eskilerinden biri olarak kabul edilen ve 27 kitap olarak ilk listesel şekli M.S. 367 yılında yapılıyor. İskenderiye’nin piskopos’u olan

Atanasius

, kiliselere gönderilmiş Diriliş Bayramı ile ilgili bir mektubunda, tüm 27 kitaptan söz ediyor. Kısa bir süre sonra hem

Jerom

(M.S. 345-420) hem de

Ogüstin

(354-430) bu aynı “

Kanon

” listesini kullanıyordu.

Diğer Kilise Konsillerinde ne Oldu?


Hippo Konseyi

M.S. 393


Bugün Kiliseler tarafından kullanılan İncil’in 27 kitap listesi Ortodox Kilisesi tarafından kabul edilmiştir.

3. Kartaca Konseyi

M.S. 397


Alexandrialı Atanasius’un M.S. 367 yılında kulandığı İncil’in 27 kitap olarak listesi tekrar tasdik edildi.

2. İstanbul Konseyi

M.S. 553


165 tane episkopos, Papa Vigilus ve İmparator Justinian denetimde, ilk dört genel konseyin kararları tasdik ettiler (İznik, Konstantinya, Efes ve Kadıköy).
----------

Kistler, Sola Scriptura, ss. 74-75 &

Bruce, The Books and the Parchments, ss. 109-113.

İncil’in Hâlâ Mevcut Olan Eski Metinleri


Unicals”

267

Miniscules”

2.764

Lectionaries”

2.143

Papirüsler

88

Yeni Bulunanlar

47

--------

Toplam:

5.309


Diğer Eski Mevcut Tercümeleri

Latince Vulgatta

10.000 +

Habeşce

2.000 +

İslavca

4.101

Ermenice

2.587

Süryanice Peşitta

350 +

Bohemce

100

Arapça

75

Eski Latince

50

Anglo Sakson

7

Gotikçe

6

Sogdica

3

Eski Süryanice

2

Farşça

2

Frankça

1

-------------

Toplam:

19.284

-------------

McDowell, Evidence That Demands a Verdict, ss. 45-48.

İncil’in Hâlâ Mevcut Olan Eski Metinleri

Yeni Ahit M.S. 45 - 98 yılları arasında Grekçe olarak yazıldı. İncîl’den, İslâmiyet öncesi döneme ait birbirini tutan binlerce Grekçe nüsha bulunmaktadır. Bunlardan yaklaşık

5.309

adet eski el yazması hâlen mevcuttur. Bunlar müzelerde dikkatlice korunmaktadır.


Bodmer Papirüsleri

: M.S. 200 - 250 (Papirüs no. 64-67) 1956’ta bulundu.

Kodeks Beazae Canabrigiensis

: M.S. 450 (Kodeks D-05) 1562 Lyon’da bulundu.

Kodeks Claromontanus

: M.S. 400-500 (Kodeks D-06, D-02) Paris Kütüphanesinde sergilenmektedir.

Oxyrhyncus Papirüsü

: M.Ö. 200 - M.S. 300 (Papirüs no. 51, 70 & 71) 1897’da bulundu.

John Rylands Papirüsü:

M.S. 117-138 (Papirüs no. 52) Mısır’da bulunmuştu.

Chester Beatty Papirüsü:

M.S. 200-250 (Papirüs no. 45, 46, 47) Michigan Üniv.’de sergilenmektedir.

Codeks Alexandrinus:

M.S. 325 (Kodeks A) Londra’da sergilenmektedir.

Codeks Vatikanus:

M.S. 325-350 (Kodeks B) Vatican Kütüphanesinde sergilenmektedir.

Codeks Sinaticus:

M.S. 340-350 (Kodeks Aleph) 1844 yıllında Sina’da bulundu.

-------------

McDowell

,

Evidence That Demands a Verdict, ss. 49-50.

Yahudi Kâtiplerin

Olağanüstü Titizlik Mertebesi


Tevrât’ın elyazmasının Yahudilikte ve Yahudi hayatında yüksek bir kutsallık derecesi vardır. Yahudi katipler “

Sofer’ım

”, kopya ederken çok dikkatli davranırlardı. Kitaplarının kelime ve harf sayısını bile sayıyorlardı. Kutsal Yazılar’ı kopya ederken Yahudi kâtipler öyle titizdiler ki, kopya ettikleri her yeni sayfanın bütün harflerini dikey, yatay ve çapraz olarak tek tek sayarak eksik veya fazla çıktığı takdirde sayfayı yakıp yeniden başlıyorlardı. Hatta bu titizlik öyle bir noktaya varmıştı ki, bazı kâtipler kopya ettikleri nüshada bir yanlış gördüklerinde bile, onu korumuşlar ve doğru kelime veya ibareyi metnin kenarına kaydetmişlerdir. Tevrât’ın cümle sayısı 5.845’dır.

Eski Yahudi alimleri, Tevrât’ın her harfini sayıyorlardı. “

Soferim

” olarak isimlendirilen ilk rabbilerin (Rişonim) Tevrât’ın bütün harf ve cümlelerini saydığı ve bu yüzden onlara, “sayanlar” anlamında, “Soferim” dendiği belirtilmektedir. Tevrât’ın her yeni metni için bunu yapmışlardır. Onların hesabına göre: Tevrât’ın

orta harfi

, Levililer 11:42’deki “gâçôn”, yani “karnı” kelimesinin “vav” harfidir. Tevrât’ın

orta kelimesi

, Levililer 10:16’daki “dârash”, yani “araştırdı” kelimesidir. Tevrât’ın

orta ayeti

, Levililer 13:33’deki “Ve hitgaleah...” yani “ve kahin...” cümlesidir. Tevrât’ın İbranice harf sayısı şöyledir:

1

Yahudi Kâtiplerin

Olağanüstü Titizlik Mertebesi


Tevrat’ın İbranice Harf Sayısı:


'Alef 42.377

Bet 38.218

Giymel 29.537

Dâlet 32.530

Hê' 47.754

Vâv 76.922

Zahyin 22.867

Kêth 23.447

Têyth 11.052

Yod 66.420

Kaph 48.253

Lâmed 41.517

Mêm 77.778

Nûn 41.696

Şamek 13.580

'Ayin 20.175

Pêh 22.725

Tsâdêy 21.882

Kofh 22.972

Reyş 22.147

Şin 32.148

Tav 59.343


------

Toplam: 815.340


Mazoretlerin İbranice Tevrât’ta tam

815.340

harfleri vardır: Her harf kaç kez kullanılmışsa sayılmıştır: Örneğin, Tekvin kitabının 78.064 İbranice harfinden, sadece 4.152 adet “

Kêth

” harfi vardır ve tam 8.448 adet “

vâv

” harfi varfdır. Tekvin’in orta ayeti ise, 27:40’dır.

-------------

1

Jeffrey, The Signature of God, s. 14. &

Blau, “Torah” The Jewish Encyclopedia, s. 196.


Eski Metinler Arasındaki Tutarlık

Oranı Nedir?


Eski Ahit

Elimizde bulunan eski metinler bir ölçü gibidir. Ufak tefek değişiklikler olabilir. Ama temelde hepsi aynıdır. Yani, en titiz ölçüleri kullanarak, en iyi uzmanlara göre, anlam bakımından Kutsal Kitap’ın eski el yazmalarında 1/100,

yüzde bir

bile farklılık yoktur.

Evet, metinler arasında küçük değişiklikler vardır, ama anlam bakımdan, Yahudiler’in veya Hıristiyanlar’ın temel inançlarını etkileyebilecek hiçbir sorun yoktur. Eski Ahit’in en eski metinleri arasındaki farlılıklarında ancak bir harf, 1.580 harften farklı bulunuyor. Bu ancak

yüzde 00.06

farklılık gösterir; yani bütün İbranice Eski Ahit metinleri

yüzde 99.94

saftır!

Orjinal dönemlere ait metinler yoktur, ama orjinallerinden alınmış bol miktar kopyalar mevcuttur. Orjinal metinler olmadığı halde ne Müslümanlar ne de Hıristiyanlar inançlarından vazgeçmemektedirler, çünkü, birçok eski kopyalar hâlâ mevcut bulunmaktadır. Hiç kuşkusuz Tanrı’nın Kutsal Kitabının içindeki vaatler, sözler yüzlerce yıl önce nasılsa günümüze de aynen öyle aktarılmıştır.

--------------

Pache, The Inspiration & Authority of Scripture, s.156.

Eski Metinler Arasındaki Tutarlık

Oranı Nedir?


Yeni Ahit

Yeni Ahit’in (İncil’in) binlerce eski kopyası vardır. Dolayısıyla, Yeni Ahit’in metni aynı dönemden gelen tüm diğer kitaplardan daha sağlam ve daha güvenilirdir. Yeni Ahit’i aktaran yazıcılar, çok titiz davranmışlardır. Yeni Ahit’in yaklaşık 180.500 kelimesinden yalnızca ortalama 400 kelimesi çeşitli nüshâlârda farklılıklar gösterir. Buna göre nüshâlâr arasında farklılık derecesi yüzde

1.77

civarındadır ve bu farklılıklar anlam açısından ciddi farklılıklar teşkil etmezler. Bunların çoğu imlâ hataları olup, hiçbir ayetin esas anlamını etkilememektedir!

Önemsiz olan imla ve ortografik hatalar hariç İncil’in tutarlık oranı yüzde

98.33’dır.

Yani tutarlık gösteren

5.309

Grekçe el yazması vardır. Yeni Ahit’te yeralan 20.000 satırdan sadece 40 satırı farklıdır (veya hemen hemen 400 kelime ya da 19 ayet). Yeni Ahit’in 7.957 ayetlerden sadece 19 tane ayetin anlamı her hangi bir kuşku yaratabilir. Bu 400 farklı kelimenin sadece 40-50 tanesi farklı anlamlardadır ve bu 40-50 farklı kelime Hıristiyan inançlarını ve gerçeğini en ufak bir şekilde değiştiremez.

--------------

McDowell, The Best of Josh McDowell, ss. 43-46.

İlk Kilise Babaların Yazdıkları

İlk kilise Babaların Yazdıklarında toplam olarak

86.489

ayetin aktarılması söz konusudur. İlk dönemlerde en önemli “Mesih İnanlı” önderlerin (babalarının) isimleri şunlardır:


Romalı

Klement

30-100; Hierapolisin

Papiyas

35-107;

Antakyalı

İgnatyus

35-117; İzmirli

Polikarpos

69-155;

Filistinli

Yustin

89-163; Asurlu

Tatiyan

110-165;

Egeli

İreneyus

130-200; İskenderiyeli

Klement

150-215;

Romalı

Hippolytus

170-235; Kartacalı

Tertulliyan

160-240;

İskenderiyeli

Origen

185-254; Kartacalı

Kipriyan

200-258;

Kayserili

Eusebius

263-339; İskenderiyeli

Atanasyus

295-373;

Trevesli

Ambrose

339-397 ; Kudüslü

Kiril

313-38;

Nazianzuslu

Gregory

329-388; Antakyalı

Krisostom

344-407;

Dalmaçyalı

Jerom

345-420; Afrikalı

Ogüstin

354-430 ;

İskenderiyeli

Kiril

380-444 ; Filistinli

Anastasyus

530-599.
Eğer sadece yedi Kilise Babalarının (Yustin, İreneyus, Klement Origen, Tertulliyan, Hippolytus ve Eusebius) yazdığı kitaplardan örenekleri hesap alırsak, Müjde’den 19.368 kez, Elçilerin İşleri’nden 1.352 kez; Pavlus’tan 14,035 kez, Diğer Mektuplardan 870 kez; ve Vahiy kitabından 664 kez ayetler aktamışlardır. Yani toplam olarak, 36,286 kez İncil’den ayetler aktardılar. McDowell, Evidence That Demands a Verdict, s. 55.

İlk Kilise Babaların Yazdıkları


İsâ’ya iman eden ikinci ve üçüncü yüzyılın ilk kilise babalarının yazarlarının elimizde bulunan eserlerinde Yeni Ahit’ten bol bol aktarmalar mevcuttur. Bunlar ve başka birçok eski Mesihçi bilginin hâlâ mevcut olan eserlerinde İncîl’in hemen hemen her ayeti aktarılmıştır (11 ayet hariç). Bu Hıristiyan eserleri o kadar çok ve o kadar hacimlidirler ki, bütün bu eserlerde aktarılmış olan

İncîl

parçalarını tespit etmek ve onları bütün el yazmalarında aynı şekilde değiştirmek düşünülemez bir teşebbüs olacaktı. Toplam olarak

86.489

ayetin aktarılması söz konusudur. İlk Mesih inanlısı yazarlardan alınan bu aktarmalar, günümüzde kullanılan İncîl ile Grekçe el yazmalarının kesinlikle aynı olduğunu da bize göstermektedir.

Kutsal Kitap’ın eski el yazmaları ilk kilise babaların aktardığı ayetlerle karşılaştırıldığında, anlaşılmaktadır ki bütün aşağıdaki Mesih ile ilgili önemli doktrinler hakkında yüzde yüz bir tutarlık vardır. Hem İncil’de hem de ilk Kilise Babaların yazdığı kitaplarda, bu doktrinler hakkında en ufak bir soru işareti yoktur. Yani, İncil’in en eski metinleri ve ilk Kilise Babalarının aktardığı ayetler arasında en ufak bir farklılık yoktur. Gelecek sayfadaki Mesih ile ilgili doktinlerin hepsi Kilise Babalarının yazdığı kitaplarda tasdik edilmektedir.

Kutsal Kitaplarda Mesih’in

Esas Doktrinleri


Kitab-ı Mukaddes’te Mesih


Bakireden Doğuşunu

................İşa. 7:14; Mat. 1:18-21

Vücut Bulmasını

…………………....İşa 9:6, Fil 2:5-11

Günahsızlığını

………..……....Luka 1:35, İbr. 4:14-15

Ezeliyetini

……..................................Mika 5:2; İbr 13:8

Tanrı’nın Sözüdür

………..Yuh 1:1-14; Vah 19:11-16

İlahi Varlığını

.................Yuh 20:28-29; 1Yuh 5:19-20

Her Şeyi Bilendir

..................Mat 9:3-4; Yuh 4:25-26

Her Şeye Gücü Yetendir

…..Yuh 11:14-44; 20:30-31

Dünyanın Yaratıcısıdır

.......Yuh 1:1-14; Kol 1:15-22

Dünyanın Kurtarıcısıdır

….Luk 2:11; 1 Yuh 4:14-15

Kefareti

………..............…İşa 53:5-12; 1 Kor 15:1-4

Tanrı’nın Oğludur

.......Mar 14:61-62; 1 Yuh 2:22-24

Meshedilmiş Olanıdır

……....Mat 16:16-20; Yuh 1:41

Tanrı’nın Tek Aracısıdı

r………1 Tim 2:5; İbr 12:24

Günahları Affedebilir….

…Mar 2:5-11; Elç. İş. 10:36-43

Kutsal Kitaplarda Mesih’in

Esas Doktrinleri


Kur’an’da Mesih


İsa’dır

.……...…...…Al-i İmran 3:45; Nisâ 4:157, 171

Bakireden Doğmuştur

…..Al-i İmran 3:47, Meryem 19:20-21

Bir Peygamberdir

.……....………..…..Meryem 19:30

Allah’ın Elçisidir

…........Nisâ 4:157, 171; Mâide 5:75

Allah’ın “Kelamullah”dır

…...Al-i İmran 3:3&45; Nisâ 4:171

Allah’ın “Ruhullah”dır

…….….……….Tahrîm 66:12

Allah’ın Gerçek Sözüdür

.……….……Meryem 19:34

Bir İşarettir

…………….Meryem 19:21; Enbiya 21:91

Allah’ın bir Tanığı

........…...Nisâ 4:159; Mâide 5:117

Allah’tan bir Merhamettir

……..…….Meryem 19:21

Yüce ve Kutsaldır

…..Al-i İmran 3:45, Meryem 19:19

Doğrudur

………..……...Al-i İmran 3:46, En’âm 6:85

Mucizeler Yapmıştır

……………..…...…Bakara 2:87

Kutsal Ruh Tarafından Yönlendirilmiştir

…....Bakara 2:253

İnsanlara Doğru Yolu Gösterir

........Al-i İmran 3:49

İnsanlara Sifa Verir

………………….Al-i İmran 3:49

Ölümden Dirilip Cennette Çıktı

……..Al-i İmran 3:55

Hayat Verebilendir

………….……….….Mâide 5:110

Tekrar Gelecektir

……………..…….....Zuhruf 43:61

Geleceği Bilendir

………….……..….Zuhruf 43:61,63

İtaat Edilmelidir

………………….….....Zuhruf 43:63

Apokrif Kitapları Nedir?


Tüm Hıristiyan mezhepler arasında, Kutsal Kitap ile ilgili, ancak bir tek farklılık vardır. Bu da

Apokrif

kitaplar konusundadır. Katolikler bu kitapları Tanrı’nın Sözü olarak kabul ediyor, Hıristiyanların çoğu ise kabul etmiyor. Katolik ve Protestan arasındaki temel farklılıklarından biri bu Apokrif kitaplardır.

Katolikler, 14 tane Apokrif kitabı ek olarak Kitab-ı Mukaddes’e kabul etmişlerdir. Bu kitapların çoğu ise Eski Ahit ve Yeni Ahit arasında, M.Ö 250 – M.Ö. 100 yıllar arasında yazılmıştır ve bunlar içinde, 173 bölüm, 5.719 ayet ve 155.875 kelime bulunur. Bu kitapların bazıları, Yahudiler’in tarihini anlatıyor, bazıları ise Yahudiler’in masalları ve efsaneleri içerir. Çoğu ilk Kilise Babaları Apokrif kitapları hakiki olarak kabul etmemişler. Ancak çok sonra, dördüncü oturumda, M.S. 8 Nisan 1546 yılında,

Trent Konseyi

zamanında Roma Katolik Kilisesi

Apokrif

Kitapları günümüz Katolik Kutsal Kitap’larına ilave etmiştir ve o zaman bu kitaplara “

Deutero Kanonik

” yani “

İkinci Derecede Esin Kitaplar

” denilmiştir. Halbuki Kutsal Kitab’a göre Tanrısal esinin ikinci derecesi diye bir kavram yoktur!


Apokrif Kitapları Nedir?


Bu kitaplar hiçbir zaman Hıristiyan ve Yahudiler’in “Kanonik” kitapları arasında yer almamıştır. Bu 14 tane kitap ve onların yazılış tarihleri şöyledir:

Bölüm Ayet

1.

Tobit

(M.Ö. 250-175); 14 244

2.

Yudit

(M.Ö. 175-110); 16 339

3.

Ester’in Ekleri

(M.Ö. 180-145); 7 108

4.

Birinci Makabeler

(M.Ö.103-63); 16 924

5.

İkinci Makabeler

(M.Ö. c. 100); 15 555

6.

Süleyman’ın Hikmeti

19 435

(M.Ö. 150-M.S. 40);

7.

Sirak’ın Sözleri

(M.Ö. 190); 51 1.391

8.

Birinci Ezra

: (M.Ö. c. 150); 9 447

9.

İkinci Ezra

(M.S. 70-135); 16 874

10.

Baruk’un Mektubu

(M.Ö. 200); 6 213

11.

Şadrak’in Duası

(M.Ö.150-50) 1 15

12.

Üç Delikanlının Ezgisi

1 68

(M.Ö.167-163);

13

. Suzanna

(M.Ö. c. 100); 1 64

14.

Bel ve Ejderha

(M.Ö. 150-100). 1 42

----- --------

173 5.719

Barnaba İncili Nedir?


Barnaba

adlı edebiyat ile ilgili iki tane eski eser vardır. Birincisi M.S. 100 civarına aittir. Bu eser 21 bölümden oluşan bir mektuptur (ancak 13 sayfa) ve Roma İmparatorları

Trajan

(M.S. 97-117) ve

Hadriyan

(M.S. 117-138) dönemlerinde yazılmıştır.

Barnaba

Mektubu’nun 16. bölümü Kudüs’ün M.S. 70 yılında harap edilmesinden bahsetmektedir. (Bkz. Coxe, The Anet-Nicene Fathers, 1 Cilt, “The Epistle of Barnabas”, ss. 137-149). Bu birinci

Barnaba

mektubu, Kutsal Kitap’ın ayetlerini hemen hemen 110 kez aktarır. Eski Ahit’ten, hemen hemen 95 aktarma, İncîl’den 15 aktarma bulunmaktadır. Bu orijinal

Barnaba

’nın Mektubu içinde bulunan aktarmalarda ilk dönem Hıristiyanları’nın doktrinleri tasdik edilir. Örneğin:

  • Rab

    67 kez.

  • Tanrı

    31 kez.

  • Rab Tanrı

    7 kez.

  • İsa

    15 kez.

  • Mesih

    3 kez.

  • Rab İsa Mesih

    2 kez.

  • İsa Mesih’in çarmıha üzerindeki ölümü

    11 kez.

  • İsa Mesih’in ölümden dirilişi

    2 kez.

  • Baba

    (Tanrı olarak): 3 kez.

  • Tanrı’nın Oğlu

    ifadesi 10 kez.

  • Tanrı’nın Ruh

    ve

    Kutsal Ruh

    ifadesi 12 kez.

Barnaba İncili Nedir?


İkinci olarak ortaya atılan Barnabas İncîli

orta çağa ait

tamamen sahte bir üründür. Bu sahte Barnabas 366 sayfa ve 222 bölümden oluşan bir kitaptır.

Barnabas

İncîli adı ile basılmış olan bu kitap incelenirse, yazarının İsâ Mesih’in havarisi değil, İsrail’i hiç görmemiş birisi olduğu ortaya çıkar.

Barnabas İncilinin 222. bölümden oluşan bu eserin İtalyanca metni, Toskanyalı ve Venedikli M.S. 13. ve 14. yüzyıllarda hazırlanan Diatessaron’ları örnek almıştır. Sahte

Barnabas

sık sık büyük Hıristiyan bilgini

Jerom

’un M.S. 385 yılında yaptığı Tevrât, Zebûr ve İncîl’in Latince Vulgatta çevirisinden aktarmalar yapıyor. Ayrıca, Barnabas İncîl’inde 78. bölümünün sözlerinde,

Dante

’nin (M.S. 1265 - 1321) şiirlerinden bir sürü aktarmanın bulunması, bu eserin ortaçağda yazıldığına ilişkin başka bir kanıt oluşturur.

Bu kitap aslında 15. yüzyılda İtalya’da yazılmıştır ve yazarının İslâmiyet’e geçmiş birisi olduğu bilinmektedir. Büyük bir olasılıkla keşiş Fra

Marino

olarak yetiştirilmişti.

Barnabas İncîli, Hıristiyanlık kötülemek ve Müslümanlık yüceltmek için M.S. 15. yüzyılda yazılan sahte bir eserdir.

17. yüzyıla kadar, Hıristiyan olsun Müslüman olsun, hiçbir yazar bu eserden aktarma yapmamış, adından bile söz etmemiştir! Bu eserin sahteliği inkâr edilmeyecek şekilde ispatlanmıştır.

Benson, İncil-i Barnaba: Bilimsel Bir Arastırma, ss. 227-228.

Tahrif” İddialarının Gerçek Sebepleri


Kitab-ı Mukaddes ve Kur’an arasında birçok temel farklılıklar ve çelişkiler mevcut bulunuyor. Müslümanlar, Kur’anı haklı çıkartmak için Kitab-ı Mukaddes “tahrif” edildi diyorlar. Ama bu iddialar da, temel bir sorun vardır; çünkü Muhammed Kur’an’da, Kitab-ı Mukaddes’i Allah’ın Sözü olarak açıkça kabul etmiştir. Muhammed bir “ümmi” idi. Yani, okumayı ve yazmayı bilmiyordu. İslâmiyetin ilk çağlarında, okuma yazma oranı çok düşük olduğu ve o çağda Kutsal Kitabın Arapça çevirisi mevcut olmadığı için ilk Müslümanlar Kur’ân ile Kutsal Kitabın çelişmediğini düşünüyorlardı.

Muhammed zamanında Tevrât ve İncîl Arapça’ya tercüme edilmemiş olduğu gibi kendisi İbranice, Yunanca ve Latince de bilmezdi. Muhammed’in okuması ve yazması olmadığı için, Kutsal Kitap da dahil olmak üzere hiç bir kitabı okuyamazdı, yani Tevrât ve İncîl’in ne mesaj verdiğini bile bilmiyordu. Muhammet’in Tevrat, Zebur ve İncil hakkında öğrendiği şeyleri Mekke çevresindeki Yahudi ve Hıristiyanlardan öğrenmiştir ve bu hep kulaktan dolma olmuştur. Bazı şeyler ona doğru söylenmiştir, ve birçok şey ona yanlış olarak söylenmiştir. Ama Muhammed bir ümmi olduğu için, ona söylenmiş olan doğru ve yanlış sözlerin arasında herhangi sabit bir ölçü yoktur. Kur’an’da anlaşılır ki, Mekke’de yazılan ayetlere

Tahrif” İddialarının Gerçek Sebepleri


göre bir fark olmadığını düşünüyordu. Sanki iki kitap arasında tek bir fark vardı ki o da, Kur’ân-ı Kerîm’in Arapça olarak indirilmesiydi. Çünkü Arapça konuşan bir halkın onu anlayabilmesi için, Tanrı’nın Tevrât’ının sözlerinin aynısının Arapça olarak kendisine verildiğini düşünüyordu.

Zaman geçtikçe, Müslüman bilginler, Kutsal Kitap’ı incelemeye başladıklarında hayal kırıklığına uğramışlardır. Kutsal Kitap’ın İslâm peygamberi ve İslâm inançlarına destek vereceğine, onun ana öğretileri ile çeliştiğini görmüşlerdir. Tevrât, Zebûr ve İncîl birbirleriyle tam bir uyum içinde oldukları halde, Kur’ân’dan çok farklıydılar. Kur’ân’la Tevrât arasında, inanç farklılıkları (itikat) ve ayrılıklar vardır. Ama sanki iş işten geçmişti, çünkü Kur’ân’a göre Kutsal Kitap doğru ve güvenilirdi. Kur’ân’ın, Kutsal Kitap’ı doğru bir kitap olarak kabul edip, onu hemen hemen aynen tekrarladıktan sonra Tevrât ve İncîl’in tahrif edilmiş olduğunu bildirmesi aklın kabul edeceği birşey değildir. Belli ki İslâm öncülerinin Kutsal Kitap hakkında fazla bilgileri yoktu, yoksa hem onun sağlam olduğunu söyleyip hem de onunla birçok konuda


Tahrif” İddialarının Gerçek Sebepleri


açıkça çelişecek öğretiler sunmazlardı. Hem Kur’ân hem de Kitab-ı Mukaddes doğru olamazdı. Biri yanlış olmalıydı.

Onun için İslâmiyeti korumak amacıyla, Kutsal Kitap’ın sonradan değiştirildiği gibi bilime ve tarihe dayanmayan söylentiler yaymaya başlamışlardır. Hiç kanıt olmadan

İznik Konseyi’nde

toplanan papazların yüzlerce İncîl’den dört tanesini seçtiği gibi ispat edilemeyen hikayeler uydurmuşlardır. Asırlar sonra da sahte

Barnaba İncîli

ortaya çıktığında ona sarılmışlardır. İncîl’in sonradan değiştiği ve asıl İncîl’in kaybolduğu gibi hakaretleri birçok vasıtayla yaymaya çalışıyorlar.

Gilchrist

bu konuyu şöyle özetliyor: “Kutsal Kitap’ın değiştirildiğini iddia eden hiç bir Müslüman bu konuda sağlam bir kanıt getirememiştir. Bu iddiayı ortaya atanlar, Kutsal Kitabın ne zaman değiştirildiğini, kim tarafından değiştirildiğini ve ne kadarının değiştirildiğini açıklayamamaktadırlar. Onların bu tavrı Kur’ân ve Kutsal Kitap’ın farklılığını haklı çıkarmak için sahip oldukları

önyargıdan

kaynaklanmaktadır. Bu tavrın bilimsel ve somut bir dayanağı yoktur.”

1


Tahrif” İddialarının Gerçek Sebepleri


Kitab-ı Mukaddes ve Kur’an-ı Ker’im arasında yüzlerce çelişki bulunmaktadır. Kur’an’ı haklı çıkarmak için Kitab-ı Mukaddes “tahrif edildi” diye söylemeye mecbur kalıyorlar. Halbuki Kitab-ı Mukaddes “tahrif edildi” diye iddia edenlerin söylediği sözler ancak önyargılı ortaya atılmış olan propaganda sözleridir. Halbuki “Çamuru at, yapışmasa da izi kalır” mantığı onları haklı çıkarmaya yetmez. Böyle bir yaklaşımın Kitab-ı Mukaddes’in tarihsel alt yapısı ile ve gerçekle hiç bir alakası yoktur. Bu farklılıkları çözmek için “Kitab-ı Mukaddes Değiştirildi” diye iddia etmek, durumu haklı çıkartmaz. Tanrı’nın bütün sözlerinde yansıyan Kendi planı ve karakteri her zaman günceldir. Bir tanık doğruyu söylediği takdirde ifadeler birbirini tutmalı. Öyleyse, Tanrı’dan gelen her söz, diğerleriyle uymalı ve birbirini tamamlamalıdır! Birbirine uyan ve birbirini tamamlayan kitaplar değil, ona uymayan kitap geçersizdir. Yani Müslümanlar’ın düşündüğü gibi Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’an aynı Tanrı’dan kaynaklanmışsa eğer, sonra gelen kitap önceden gelen kitaplarla uyum içinde olmalıdır.

-----------

1Gilchrıst, The Christian Witness to the Muslim, s. 270.

Dostları ilə paylaş:

©2018 Учебные документы
Рады что Вы стали частью нашего образовательного сообщества.
?


--albert-boghossian-4.html

--altmi-nc-mktub.html

--antropogenez-haqidagi.html

--appeasementcongress--.html

--axborotlashgan-jamiyat.html